[[{"content_id":60727,"content_number":0,"portal_id":31,"lang_id":"fa","content_title":"از اشک عرفه تا ذبح قربان","content_rtitr":"","content_short_title":null,"content_summary":"","content_summary_fill":0,"content_body":"~~فضیلت روز عرفه\r\n\r\nشکّی در این نیست که روز عرفه روز بسیار بزرگی است و یکی از روزهای پرفیض و برکت خداوند می باشد و در واقع بزرگترین مجمعی از مجامع خیر و نیکی، ایمان و تقوی و زمان بسیار مهمّی است برای انجام طاعت و عبادت، آری، عرفه روزی است که در آن پندها و ناشناخته ها آموخته و شناخته می شود، دعاها و خواهشها، تضرع و زاریها به آسمان می رود، رحمتها و برکتها فرود می آید، گناهان و لغزشها بخشیده می شود، امیدها و آرزوها، فروتنیها و پشیمانیها ابراز می گردد، بیگمان روز عرفه روزی بسیار بزرگ و مبارک است به طوری که خورشید بر هیچ روزی بزرگتر و بافضیلت تر از آن نتابیده است.\r\n \r\n  بنابراین در حقیقت روز عرفه، چنان مزایای ارزشمند، خصوصیات عظیم، صفات عالی و فضائل بی انتهایی را به همراه دارد که برشمردن و احاطه نمودن بر آنها بسیار مشکل بلکه غیرممکن می باشد، از همه مهمتر اینکه روز عرفه عید بزرگ را برای امت مسلمان کامل فرمود، چنانکه می فرماید:\r\n\r\n… الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا…  (مائده\/ ۳)\r\n\r\n«امروز (احکام) دین شما را برایتان کامل کردم و نعمت خود را بر شما تکمیل نمودم و اسلام را به عنوان آیین خداپسند (و جاودان) برای شما برگزیدم».\r\n\r\n  باید دانست بعد از نزول این آیه، دیگر حکم هیچ حلال و حرامی نازل نشد. از طارق ابن شهاب رضی الله عنه آمد و گفت: ای امیرمؤمنان! شما آیه ای را در کتاب آسمانیتان می خوانید که اگر بر ما یهودیان نازل می شد هر سال آن روز را جشن می گرفتیم، پرسید: کدام آیه؟ آن مرد یهودی گفت: این آیه: «الیوم أکملت لکم دینکم…» تا آخر آیه. عمر رضی الله عنه گفت: به خدا سوگند من به طور دقیق می دانم که این آیه در کجا و در چه روزی و در چه ساعتی بر پیامبر خدا صلی الله علیه وسلم نازل گردیده است، و آن در (عرفات) شامگاه روز عرفه مصادف با روز جمعه بود.»[۲]\r\n\r\nخداوند در این روز خجسته و پربرکت بسیاری از بندگان خود را از آتش دوزخ رها می کند و آنان را مورد عفو و بخشش قرار می دهد، و با بندگان مؤمنش بر فرشتگان مقرّب و معتبر خود فخر و مباهات می ورزد، چنانکه از امّ المؤمنین عایشه رضی الله عنها روایت شده که پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم فرموده است: «ما من یوم أکثر من أن یعتق الله فیه عبداً من النّار من یوم عرفه و إنّه لیدنو ثمّ یباهی بهم الملائکه فیقول: ما أراد هؤلاء؟»[۳]: خداوند در روز عرفه، بیشتر از هر روز دیگری بندگان خود را از آتش دوزخ آزاد می کند، خداوند مهربان در آن روز ـ آنطوری که فقط خودش می داند ـ به بندگانش نزدیک می شود، آنگاه با حضور آنان بر فرشتگانش فخر می ورزد و از روی فخر و مباهات می فرماید: اینان چه می خواهند؟ (مگر جز خشنودی من، و آمرزش گناهانشان آرزوی دیگری دارند؟!)»\r\n\r\nابن عبدالبرّ می گوید: «این روایت دلالت دارد بر اینکه آنان آمرزیده می باشند زیرا ممکن نیست که خداوند به کسانی فخر و مباهات ورزد که اهل گناه و خطا باشند مگر بعد از اینکه از تمام گناهان و لغزشهای خود توبه کنند و خالصانه از پیشگاه خداوند طلب آمرزش نمایند،»[۴] همچنین از عبدالله بن عمرو رضی الله عنهما روایت شده که: پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم فرموده است: «إنّ الله تعالی یباهی ملائکته عشیه عرفه بأهل عرفه، یقول: أنظروا إلی عبادی أتونی شعثا غبرا»[۵]: بیگمان خداوند متعال در شامگاه روز عرفه به وسیله کسانی که در عرفه (و در صحرای عرفات) حاضر شده اند بر فرشتگان فخر می ورزد و می فرماید: ببینید که بندگانم چگونه با حالت ژولیده و غبارآلود پیش من آمده اند.\r\n\r\n  ابن قیم در «قصیده میمیّه» معروف خود می گوید:\r\n\r\nفـللّه ذاک الـمـوقــف  الأعــــظـم\r\n      ویـــدنو بــه الجبّـار جـــلّ جــلاله\r\n              یقـــول: عبــادی قـد أتونی محبّه\r\n                     فأشهــدکم أنّی قـد غفرت ذنوبهم\r\n                            فبشـراکم یا أهـل ذلامـوقف الّـذی\r\n  \r\n                                                                                        کموقف یوم العرض بل ذلک أعظم\r\n                                                                                                 یبـــاهی بهـم أمـلاکه فهــو أکـــرم\r\n                                                                                                           و إنّــــی بهـــم أجــــود و أرحــــــم\r\n                                                                                                                       وأعــطـیتـهــم مـــا أملـوه و أنـعــم\r\n                                                                                                                                 بـه یــغـفــر الله الــذّنـوب و یـرحــم\r\n\r\n  خدایا! (این عرفات) چه توقفگاه بزرگی است!! بسان توقفگاه (روز) محشر است، ولی آن بزرگتر می باشد.\r\n\r\nخداوند قادر و مسلّط ـ جل جلاله ـ (در این روز عرفه با رحمت و عطوفت بیشتر) به حاضرین در آن نزدیک می شود، و با آنان بر فرشتگانش فخر می ورزد، پس خداوند گرامیتر و بخشنده تر است.\r\n\r\nمی گوید: بندگانم از روی محبّت و علاقه پیش من آمده اند و من نسبت به آنان (از آنچه تصور کرده اند) سخاوتمندتر و رحیم تر هستم.\r\n\r\nپس شما را گواه می گیرم که بیگمان گناهان ایشان را بخشیدم و آنچه را که آرزو کرده اند به آنان دادم و بخشش من بیشتر از آن است.\r\n\r\nپس ای کسانی که در این توقفگاه (جمع شده) اید مژده باد شما را که خداوند به برکت این روز به شما رحم می کند و گناهانتان را می بخشد.\r\n\r\n  فضیل بن عیاض در روز عرفه در عرفات ایستاده بود، شامگاه آن روز ناگاه گریه و زاری مردم توجّه او را جلب کرد و گفت: «آیا به نظر شما اگر همه این افراد پیش کسی بروند و از او یک دانه (مثلاً گندم) بخواهند آیا او این خواسته ناچیز آنان را ردّ خواهد کرد؟ گفتند: خیر، گفت: به خدا قسم آمرزش گناهان نزد پروردگار از دادن یک دانه گندم هم آسانتر است».[۶]\r\n\r\nبنابراین هر فرد مسلمانی که در این روز خجسته و مبارک خواهان سود بیشتر و طالب فیض و برکت زیادتر می باشد، لازم است در پیشگاه پروردگار خویش، با حالت تواضع و فروتنی و عجز و پشیمانی هرچه بیشتر خواستار رحمت و مغفرت ذات کبریایی اش شود، و پیوسته بیم خشم و عذاب او را در دل داشته باشد، و از هر گناه و اشتباهی و هرگونه خطا و لغزشی که مرتکب شده است صادقانه و از ته دل توبه کند و خواهان عفو و بخشش شود، لازم است در این زمان بسیار کوتاه توقفگاه و در این لحظات طلائی و سرنوشت ساز آن که ممکن است هر آن زندگی هر مسلمانی دگرگون و عوض شود، با رفتن به این سو و آن سو، و یا در اثر غفلت و سهل انگاری وقت خود را ضایع نکند، و هوشیار باشد با پرت و پلاگفتن و حرفهای بیهوده یا حداقل غیرضروری، این فرصت بزرگ و استثنائی را از دست ندهد، بلکه با کمال تضرّع و فروتنی و با صداقت و خلوص نیّت به مولا و پروردگار خویش روی آورد و هر چه در توان دارد خود را به ذکر و دعا و توبه و استغفار مشغول سازد، چنانکه از پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم نقل شده که فرموده است: «خیر الدّعاء دعاء یوم عرفه، و خیر ما قلته أنا و النّبیّون من قبلی: لا إله إلاّ اله وحده لا شریک له، له الملک و له الحمد و هو علی کلّ شیء قدیر»[۷]: بهترین دعا، دعای روز عرفه است و بهترین گفتاری که من و پیامبران قبل از من گفته ایم این گفتار است: «هیچ معبود برحقی جز الله نیست، او تنها و بدون شریک می باشد، ملک و فرمانروائی و حمد و ستایش فقط سزاوار اوست، و او بر هر چیزی تواناست».\r\n \r\nبنابراین روز عرفه، روز دعا و نیایش و روز التماس عفو و بخشش است و بهترین ذکر در آن گفتن: «لا إله إلاّ الله» است، و پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم نیز روز عرفه را بهترین روز می دانستند و در آن روز بهترین و پرمحتواترین ذکر را انجام می دادند، زیرا سردار روزها روز عرفه، و سردار همه اذکار «لا إله إلاّ الله» است، از این رو بسیار شایسته و بجاست که بهترین ذکر را در بهترین و مناسبترین روز انجام دهیم، تا اینکه از روش پیامبر گرامیمان صلی الله علیه وسلم پیروی کرده باشیم، زیرا شکی نیست جمله «لا إله إلاّ الله» که پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم آن را در روز عرفه بسیار تکرار می کرد، به طور قطع بزرگترین و ارزشمندترین و مناسب ترین جمله است، چون آن در واقع ریسمان محکم، کلمه تقوی، کلید بهشت، اصل و اساس دین می باشد، به خاطر فضل و برکت همین جمله است که آسمانها و زمین آفریده شده اند، تمام مخلوقات روی زمین آفریده شده اند، پیامبران مبعوث شده اند و کتابهای آسمانی فرود آمده اند، بنابراین فضایل و برتریهای این جمله و نقش و موقعیت آن در دین بالاتر و فراتر از آن است که وصف کنندگان بتوانند آن را تعریف و توصیف کنند، و یا عارفان قادر به شناساندن آن باشند، بلکه فضائل و مزایای آن به قدری زیاد و بیشمار است که در خیال و تصور هم نمی گنجد. امّا با این حال باید هر فرد مسلمانی بداند که تنها با جاری نمودن و بر زبان آوردن جمله «لا إله إلاّ الله» بدون آنکه گوینده اش حق آن را ادا نماید و شروط و ضوابطش را آنطوری که شایسته و بایسته است بجای آورد قبول نمی شود، زیرا کلمه «لا إله إلاّ الله» اسمی نیست که بدون معنی باشد، و گفته و یا لفظی نیست که حقیقتی و مفهومی نداشته باشد، بلکه این کلمه بزرگ دارای چنان مدلول و مصداقی است که درک و فهم آن امری ضروری است و حفظ معنا و مفهوم، و تحقق پذیرفتن هدف و آرمان آن واجب می باشد، چون به اجماع و اتفاق علما تنها گفتن و بر زبان آوردن این کلمه بزرگ و بنیادی، بدون آنکه گوینده اش معنا و مدلول آن را بفهمد و بدون اینکه به مقتضای آن عمل کند، قطعاً هدف موردنظر برآورده نخواهد شد، چنانکه خداوند می فرماید:\r\n\r\n وَلَا یَمْلِکُ الَّذِینَ یَدْعُونَ مِن دُونِهِ الشَّفَاعَةَ إِلَّا مَن شَهِدَ بِالْحَقِّ وَهُمْ یَعْلَمُونَ. (زخرف\/ ۸۶)\r\n\r\n«کسانی که معبودهای غیرخدای واحد را به فریاد می خوانند (و می پرستند) اختیار و توانائی هیچگونه شفاعت و میانجیگری را ندارند، مگر کسانی که آگاهانه به حق شهادت و گواهی داده (و خدا را به یگانگی پرستیده) باشند».\r\n\r\n  منظور این است: مگر کسانی که «لا إله إلاّ  الله» را که بر زبان می آورند و به آن گواهی می دهند، از اعمال دل نیز به آن گواهی دهند: (در واقع زباناً و قلباً آن را تصدیق و گواهی نمایند) و معنی و مفهوم آن را به حقیقت درک کنند. پس شکّی نیست که این امر بسیار قابل اهمیّت می باشد و باید هر مسلمانی به آن توجّه فوق العاده داشته باشد، زیرا که بدیهی است گفتن کلمه «لا إله إلاّ الله» زمانی برای گوینده آن سودبخش می باشد که به درستی مدلول و مصداق آن را به طور کلی اعم از بعد نفی و بعد اثبات درک کند و بشناسد و با ایمان و اعتقاد کامل و راسخ به آن عمل کند، امّا اگر کسی آن را به ظاهر بر زبان آورد و اعتقاد قلبی و حقیقی به آن نداشته باشد مسلماً چنین فردی هر چند هم برحسب ظاهر بدان عمل کند منافق می باشد، و اگر کسی آن را بگوید ولی بر ضد و خلاف آن تبلیغ کند، و اعمال شرک آمیز را انجام دهد، کافر می باشد. همچنین کسی که آن را می گوید اما بعضی از عبادتها را خالص برای خدا انجام نمی دهد، به این معنی که غیرخدا را می خواند، و یا در زمینه هایی که فقط خداوند قادر به انجام دادن و فراهم نمودن آنها می باشد، از غیر خدا نصرت و یاری می جوید، و یا کسی که بخشی از عبادات را که به جز خداوند بزرگ هیچ کس و هیچ چیزی شایستگی آن را ندارد برای غیرخدا انجام می دهد، قطعاً چنین فردی مشرک می باشد اگرچه «لا إله إلاّ الله» را بر زبان آورد، زیرا معنای این کلمه بزرگ این است: هیچ معبودی جز الله نیست، او تنها و بی شریک است، باید هر نوع عبادت و پرستشی فقط برای او انجام شود و مختص به او گردد، به گونه ای که هیچ کس و هیچ چیزی در آن شریک و انباز او نگردد، بلکه ابراز عجز و ناتوانی، تضرع و فروتنی، امید و توکّل، انابت و پشیمانی و دعا و طلب فقط به بارگاه آن ذات یکتا و ملکوتی انجام گیرد و لاغیر، پس گوینده کلمه «لا إله إلاّ الله» جز خدای متعال کسی را نمی خواند، جز برای خدا ذبح نمی کند، هیچ بخشی از عبادت و پرستش را جز برای خدا و جلب رضای او انجام نمی دهد پرسیدن و طلب کردن هر چیزی از غیر خدا را جایز نمی داند، و از تمامی اعمال و کارهای غیرخدایی در پیشگاه با عظمت پروردگار یکتا اعلان برائت و بیزاری می کند.[۸]\r\n\r\n  ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ\r\n[۱]- درباره وجه تسمیه عرفه چند قول وجود دارد از آن جمله:\r\n۱- بعد از اینکه ابراهیمu مناسک را انجام داد و از آنها فراغت یافت، جبرئیل در آن توقفگاه خطاب به او گفت: آیا آن را دریافتی و به خوبی انجام دادی؟ گفت: آری، دریافتم.\r\n۲- وقتی که آدم و حواء از بهشت خارج شدند، در آنجا مجدداً به هم رسیدند و یکدیگر را یافتند.\r\n۳- مسلمانان (به ویژه حجاج) در آنجا به گناهان و لغزشهای خود اعتراف می کنند و از بارگاه خدای رحمان طلب آمرزش می کنند.\r\n۴- خداوند در آنجا خیر و برکت و رحمت و مغفرت خود را به بندگان مؤمن خود می نمایاند. نقل از «المغنی فی فقه الحج و العمرة» تألیف سعید بن عبدالقادر باشنغر، ص ۲۴۶ (م).\r\n\r\n [۲]- صحیح بخاری ح شماره \/ ۴۶۰۶ و صحیح مسلم ح شماره \/ ۳۰۱۷٫\r\n[۳]- صحیح مسلم ح شماره \/ ۱۳۴۸٫\r\n[۴]- نقل از «التمهید» ج ۱ ص ۱۲۰٫\r\n[۵]- المسند امام احمد ج ۲ ص ۲۲۴٫\r\n[۶]- نقل از «مجلس فی فضل یوم عرفة» تألیف: ابن ناصر الّدین دمشقی ص ۶۳٫\r\n[۷]- سنن ترمذی ۳۵۸۵ به روایت عبدالله ابن عمر، و ناصرالدین آلبانی، آن را در سلسلة الصحیحة، ج ۴ ص ۷ و ۸ نقل کرده است.\r\n [۸]- نقل از «تیسیر العزیز الحمید» ص ۷۸٫\r\n\r\n عبدالرزاق بن عبدالمحسن البدر\r\n\r\nروز عرفه:\r\n \r\nامام صادق (علیه السلام )فرموده اند :«کسى که در ماه رمضان آمرزیده نگردد تا رمضان آینده آمرزیده نمى گردد؛ مگر این که روز عرفه را درک کند»\r\nعرفات، نام منطقه وسیعى است با مساحت حدود 18 کیلومتر مربع در شرق مکه معظمه، اندکى متمایل به جنوب که در میان راه طائف و مکه قرار گرفته است. زائران بیت الله الحرام در روز عرفه - نهم ذى حجّه - از ظهر تا غروب در این منطقه حضور دارند. در نقلى آمده است که آدم و حوّا(علیه السلام) پس از هبوط از بهشت و آمدن به کره خاکى، در این سرزمین همدیگر را یافتند و به همین دلیل، این منطقه «عرفات» و این روز «عرفه» نام گرفته است. چنین گفته اند که جبرائیل علیه السلام هنگامی که مناسک را به ابراهیم می آموخت ، چون به عرفه رسید به او گفت «عرفت» و او پاسخ داد آری ، لذا به این نام خوانده شد و نیز گفته اند سبب آن این است که مردم از این جایگاه به گناه خوداعتراف میکنند و بعضی آن را جهت تحمل صبر و رنجی میدانند که برای رسیدن به آن باید متحمل شد . چرا که یکی از معانی «عرف » صبر و شکیبایی و تحمل است .\r\nعرفه، از عیدهاى بزرگ است؛ هر چند عید نامیده نشده است و روزى است که حق تعالى بندگان خویش را به عبادت و طاعت خود دعوت کرده،سفره جود و احسان خود را براى آنها گسترده است. شیطان دراین روز، از همه اوقات خوارتر وحقیرتر وخشمناک تر است.\r\nروایت شده که حضرت زین العابدین(علیه السلام) در روز عرفه صداى فقیرى را شنید که از مردم کمک مى خواست. حضرت فرمود: واى بر تو! آیا دست نیاز به سوى غیر خدا دراز مى کنى؛ در حالى که امید مى رود در این روز بچه هایى که در شکم مادر هستند، مورد فضل و لطف الهى قرار گیرند و سعادت مند گردند؟\r\nبهترین عمل در روز عرفه دعا است و در میان روزهاى سال، این روز براى دعا امتیاز ویژه اى دارد.\r\n\r\nتاریخچه عرفه\r\n\r\nصحرای عرفات در خود خاطراتی از مردان بزرگ الهی چون آدم ، ابراهیم ، خاتم الانبیاء و حضرت سید الشهداء(علیهم السلام) دارد که حضور هر یک با عنایات خاص حضرت حق همراه بوده است .\r\n\r\nحضرت آدم (علیه السلام) در عرفات:\r\n\r\nفَتَلَقی آدَمُ مِنْ رَبِّه کَلماتًُ فتابَ عَلیهِ اِنَّه’ هو التَّوابُ الرّحیمْ\r\nآدم از پروردگارش کلماتی دریافت داشت و با آن بسوی خدا بازگشت و خداوند، توبه او را پذیرفت، چه او توبه پذیر مهربان است.\r\nطبق روایت امام صادق(ع)، آدم (علیه السلام) پس از خروج از جوار خداوند، و فرود به دنیا، چهل روز هر بامداد بر فرار کوه صفا با چشم گریان در حال سجود بود، جبرئیل بر آدم فرود آمد و پرسید:\r\nـ چرا گریه می کنی ای آدم؟\r\nـ چگونه می توانم گریه نکنم در حالیکه خداوند مرا از جوارش بیرون رانده و در دنیا فرود آورده است.\r\nـ ای آدم به درگاه خدا توبه کن و بسوی او بازگرد.\r\nـ چگونه توبه کنم؟\r\nجبرئیل در روز هشتم ذیحجه آدم را به منی برد، آدم شب را در آنجا ماند. و صبح با جبرئیل به صحرای عرفات رفت، جبرئیل بهنگام خروج از مکه، احرام بستن را به او یاد داد و به او لبیک گفتن را آموخت و چون بعد از ظهر روز عرفه فرا رسید تلبیه را قطع کرد و به دستور جبرئیل غسل نمود و پس از نماز عصر، آدم را به وقوف در عرفات واداشت و کلماتی را که از پروردگار دریافت کرده بود به وی تعلیم داد، این کلمات عبارت بودند از:\r\n"سبحانک اللهم و بحمدک لا اله الا انت عملت سوء و ظلمت نفسی و اعترف بذنبی اغفر لی انک انت الغفور الرحیم "\r\nآدم (علیه السلام) تا بهنگام غروب آفتاب همچنان دستش رو به آسمان بلند بود و با تضرع اشک می ریخت، وقتیکه آفتاب غروب کرد همراه جبرئیل روانه مشعر شد، و شب را در آنجا گذراند. و صبحگاهان در مشعر بپاخاست و در آنجا نیز با کلماتی به دعا پرداخت و به درگاه خداوند توبه گذاشت......\r\n\r\nحضرت ابراهیم (علیه السلام) در عرفات\r\n\r\nدر صحرای عرفات، جبرئیل، پیک وحی الهی، مناسک حج را به حضرت ابراهیم (علیه السلام) نیز آموخت و حضرت ابراهیم (علیه السلام) در برابر او می فرمود: عَرِفتُ، عَرِفتُ (شناختم، شناختم).\r\n\r\nپیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) در عرفات\r\n\r\nو نیز دامنه کوه عرفات در زمان صدر اسلام کلاس صحرایی پیامبر اسلام (ص) بود و بنا به گفته مفسرین آخرین سوره قرآن در صحرای عرفات بر پیغمبر (ص) نازل شد و پیغمبر این سوره را که از جامع ترین سوره های قرآن است و دارای میثاق و پیمانهای متعدد با ملل یهود، مسیحی و مسلمان و علمای آنها می باشد، و قوانین و احکام کلی اسلام را در بر دارد، به مردم و شاگردانش تعلیم فرمود.\r\nو طبق مشهور میان محدثان پیامبر (ص) در چنین روزی سخنان تاریخی خود را در اجتماعی عظیم و با شکوه حجاج بیان داشت:\r\n...... ای مردم سخنان مرا بشنوید! شاید دیگر شما را در این نقطه ملاقات نکنم. شما به زودی بسوی خدا باز می گردید. در آن جهان به اعمال نیک و بد شما رسیدگی میشود. من به شما توصیه می کنم هرکس امانتی نزد اوست باید به صاحبش برگرداند. هان ای مردم بدانید ربا در آئین اسلام اکیداً حرام است. از پیروی شیطان بپرهیزید. به شما سفارش می کنم که به زنان نیکی کنید زیرا آنان امانتهای الهی در دست شما هستند، و با قوانین الهی بر شما حلال شده اند.\r\n......... من در میان شما دو چیز بیادگار می گذارم که اگر به آن دو چنگ زنید گمراه نمی شوید، یکی کتاب خدا و دیگری سنت و (عترت) من است.\r\nهر مسلمانی با مسلمان دیگر برادر است و همه مسلمانان جهان با یکدیگر برادرند و چیزی از اموال مسلمانان بر مسلمانی حلال نیست مگر اینکه آنرا به طیب خاطر به دست آورده باشد.....\r\n\r\nصحرای عرفات همایش شناخت و خودسازی امام حسین (علیه السلام)\r\n\r\nحضرت سیدالشهدا، امام حسین (علیه السلام) نیز بعد از ظهر روز عرفه همراه با فرزندان و گروهی از اصحاب از خیمه های خود در صحرای عرفات بیرون آمدند، و روی به دامن «کوه رحمت» نهادند و در سمت چپ کوه روی به کعبه، همایشی تشکیل دادند، که موضوع آن بمناسبت روز عرفه (روز شناخت)، شناخت و سازندگی بود. این همایش، تنها جنبه علم و معرفت نداشت بلکه شناخت توأم با عمل و سازندگی و تزکیه و خودسازی بود و فهرست مطالب آن عبارت بودند از:\r\n1ـ شناخت خدا و صفات الهی.\r\n2ـ شناخت خود یا خودشناسی.\r\n3ـ شناخت جهان.\r\n4ـ شناخت آخرت.\r\n5ـ شناخت پیامبران.\r\n6ـ خودسازی با صفات الهی.\r\n7ـ پرورش نفس با کمالات الهی.\r\n8ـ توبه و بازگشت به خدای مهربان.\r\n9ـ دور کردن صفات نکوهیده از خود با تسبیح پروردگار.\r\n10ـ فراگیری راه تعلیم و تربیت از خدا.\r\n11ـ شناخت و درخواست بهترین مسئلت ها.\r\n12ـ تبدیل خود پرستی نفس به خدا پرستی.\r\n13ـ تبدیل خود برتر بینی نفس به تواضع و فروتنی.\r\n14ـ تبدیل خودخواهی نفس به ایثار و غیر خواهی.\r\n15ـ تعلیم مفاهیم و ادبیات قرآن.\r\n\r\nنگاهی دقیق تر به دعای عرفه حسین بن علی(علیهما السلام)\r\n\r\nروز عرفه داراى دعاهاى فراوانى است؛ ولى در این میان، دعاى عرفه امام حسین(علیه السلام) داراى جایگاه ممتاز،أخص و ویژه است و در واقع، ناب ترین و عمیق ترین معارف الهى و توحیدى در این دعا، بر زبان سالار شهیدان(علیه السلام) جارى گشته است.\r\nعصر روز عرفه امام حسین(علیه السلام) با گروهى از خاندان و فرزندان و شیعیان، با نهایت خاکساری و خشوع از خیمه بیرون آمدند و در جانب چپ کوه ایستادند. امام(علیه السلام) چهره مبارک خود را به سوى کعبه گردانید مانند مسکین نیازمندى که غذا مى طلبد، دست ها را برابر صورت خود گرفت و دعایش را چنین آغاز کرد:\r\n«الحمدلله الذى لیس لقضائه دافع و لا لعطائه مانع و لا کصنعه صانع و هو الجواد الواسع؛ سپاس خداوندى را سزاست که چیزى قضایش را دور نمى سازد و از عطا و بخشش او جلوگیرى نمى کند و هیچ آفریننده اى آفرینش او را ندارد و او سخاوت مندى عالم گستر است.»\r\nحضرت(علیه السلام) سپس به بیان گوشه اى از نعمت هاى بى پایانِ خداوند که انسان را در تمام مراحل رشد و تکامل در برگرفته، مى پردازد و مهربانى مادران و دایه ها و مواظبت و پرستارى و دل سوزى آنان را از الطاف و عنایت هاى خداوند مى شمرد؛ سپس به لزوم شکر نعمت هاى الهى اشاره مى کند و خود را از اداى یک شکر نیز عاجز و ناتوان مى بیند. هر فرازى از این دعا، دریچه اى از نور و توحید و عشق و محبت به خداوند را به سوى دل انسان مى گشاید و عباراتِ دعا و محتواى آن، نشان مى دهد که امام حسین(علیه السلام) در حال این دعا یک سره از خود و عالم غافل گشته، تمام جهان را به یک سو نهاده، با همه وجود حضور خداوند و احاطه و اشراف او به همه ذرات هستى و نفوذ علم و قدرت و حیات او را بر تک تک ذرات و موجودات عالم مشاهده مى نماید و آن چه را که دیده، بر زبان آورده است. امام حسین(علیه السلام) مى خواهد با این نیایش، انسان و خدا را بشناساند و نزدیکى آن را به هم بنماید. او با این نیایش، منطقى ترین و واقعى ترین رابطه انسان با خداوند را با زیباترین شکل به تصویر می کشد.\r\nدعاى عرفه سیدالشهداء(علیه السلام) سراسر نور و عرفان پروردگار است و آمیزه اى از شور و عشق و محبت و معرفت به ذات پاک خداوندی است. در فرازهاى این دعا، امام حسین(علیه السلام) با خداوند چنین عاشقانه زمزمه مى کند:\r\nخداوندا! اجازه فرما تا دمى چند در برابرت به زانو درافتم و قطراتى از اقیانوسِ جان، نثار بارگاهت نمایم. خیال دورى راه تا درگاه جمالت خسته و فرسوده ام کرده است که:\r\nاز گِل آدم شنیدم بوى تو\r\nراه ها پیموده ام تا کوى تو\r\nخدایا! موجوداتى که در هستى خود نیازمند تو هستند، چگونه مى توانند راهنماى من به سوى تو باشند؟\r\nپروردگارا! آیا حقیقتى غیر از تو آن روشنایى را دارد که بتواند تو را بر من آشکار سازد؟ کى از نظر غایب و پنهان بوده اى که نیازمند راهنمایى به سوى خود باشى و چه وقت از من دور بوده اى تا نمودهاى جهان مرا به تو برساند؟\r\nهمه عالم به نور توست پیدا\r\nکجا گردى تو از عالم هویدا؟\r\nخدایا! روشنایى جمال و جلالت در جهان هستى آشکارتر از هر چیز است و وجودِ تو خِفا و پوشیدگى ندارد تا چراغى سر راه بگیرم و بارگاه ربوبى تو را جست و جو نمایم و یا دلیلى را راهنماى خود به سوى تو قرار دهم؛ چون فروزنده چراغ تو و سازنده دلیل و راهنما، تویى.\r\nخداى من! چشمى که تو را بر خود نگهبان و مراقب نبیند، کور و فرو بسته باد و بنده اى که از متاع محبت تو بى بهره باشد، سرمایه باخته و ورشکسته باد.\r\nدیده اى کان چهره روشن نبیند کور باد\r\nخاطرى کَز توست خالى، تیره و بى نور باد\r\nامام حسین(علیه السلام) با این دعا روحى تازه به کالبد عرفات دمید و این نغمه خوش آسمانى و آواى دل انگیز ملکوتى را تا ابد در سینه سیناى عرفات به یادگار گذاشت.\r\nاز صداى سخن عشق ندیدم خوش تر\r\nیادگارى که در این گنبد دوّار بماند\r\nصحراى عرفات کالبد و امام حسین(علیه السلام) روحِ آن است و به همین دلیل حق تعالى، در روز عرفه پیش از آن که به اهل موقفِ عرفات نظر لطف کند، به زائران قبر پاک حسین(علیه السلام) نظر رحمت مى افکند.\r\n\r\nفرازهایی از دعای عرفه حسین بن علی(علیهما السلام)\r\n\r\n\r\n1ـ ستایش حق تعالی:\r\n\r\nستایش سزاوار خداوندی است که کس نتواند از فرمان قضایش سرپیچد و مانعی نیست که وی را از اعطای عطایا، باز دارد. و صنعت هیچ صنعتگری بپای صنعت او نرسد. بخشنده بیدریغ است. اوست که بدایع خلقت را بسرشت و صنایع گوناگون وجود را با حکمت خویش استوار ساخت.......\r\n\r\n2ـ تجدید عهد و میثاق با خدا:\r\n\r\nپروردگارا بسوی تو روی آورم. و به ربوبیت تو گواهی دهم. و اعتراف کنم که تو تربیت کننده و پرورنده منی. و بازگشتم بسوی توست. مرا با نعمت آغاز فرمودی قبل از اینکه چیز قابل ذکری باشم.......\r\n\r\n3ـ خود شناسی:\r\n\r\nو قبل از هدایت مرا با صنع زیبایت مورد رأفت و نعمتهای بیکرانت قرار دادی. آفرینشم را از قطره آبی روان پدید آوردی. و در تاریکیهای سه گانه جنینی سکونتم دادی: میان خون و گوشت و پوست. و مرا شاهد آفرینش خویش نگرداندی و هیچیک از امورم را بخودم وا نگذاشتی........\r\n\r\n4ـ راز آفرینش انسان:\r\n\r\nولی مرا برای هدفی عالی یعنی هدایت (و رسیدن به کمال) موجودی کامل و سالم بدنیا آوردی. و در آن هنگام که کودکی خردسال در گهواره بودم، از حوادث حفظ کردی. و مرا از شیر شیرین و گوارا تغذیه نمودی. و دلهای پرستاران را بجانب من معطوف داشتی. و با محبت مادران به من گرمی و فروغ بخشیدی........\r\n\r\n5ـ تربیت انسان در دانشگاه الهی:\r\n\r\nتا اینکه با گوهر سخن مرا ناطق و گویا ساختی. و نعمتهای بیکرانت را بر من تمام کردی. و سال به سال بر رشد و تربیت من افزودی. تا اینکه فطرت و سرنوشتم، به کمال انسانی رسید. و از نظر توان اعتدال یافت. حجتت را بر من تمام کردی که معرفت و شناختت را به من الهام فرمودی.......\r\n\r\n6ـ نعمتهای خداوند:\r\n\r\nآری این لطف تو بود که از خاک پاک عنصر مرا بیافریدی. و راضی نشدی ای خدایم که نعمتی را از من دریغ داری. بلکه مرا از انواع وسائل زندگی برخوردار ساختی. با اقدام عظیم و مرحمت بیکرانت بر من. و باحسان عمیم خود نسبت به من، تا اینکه همه نعماتت را درباره من تکمیل فرمودی......\r\n\r\n7ـ شهادت به بیکرانی نعمت های الهی:\r\n\r\nالهی! من به حقیقت ایمانم، گواهی دهم. و نیز به تصمیمات متیقن خود و به توحید صریح و خالصم\r\nو به باطن نادیدنی نهادم. و پیوستهای جریان نور دیده ام. و خطوط ترسیم شده بر صفحه پیشانی ام، و روزنه های تنفسی ام، و نرمه های تیغه بینی ام. و آوازگیرهای پرده گوشم و آنچه در درون لبهای من پنهان است......\r\n\r\n8ـ ناتوانی بشر از بجا آوردن شکر الهی:\r\n\r\nگواهی می دهم ای پروردگار که اگر در طول قرون و اعصار زنده بمانم و بکوشم تا شکر یکی از نعمات تو بجا آورم، نتوانم مگر باز هم توفیق تو رفیقم شود، که آن خود مزید نعمت و مستوجب شکر دیگر، و ستایش جدید و ریشه دار باشد...........\r\n\r\n9ـ ستایش خدای یگانه:\r\n\r\nمعهذا من با تمام جد و جهد و توش و توانم تا آنجا. که وسعم می رسد با ایمان و یقین قلبی گواهی می دهم. و اظهار می دارم:\r\nحمد و ستایش خدایی را که فرزندی ندارد تا میراث برش باشد. و در فرمانروایی نه شریکی دارد تا با وی در آفرینش بر ضدیت برخیزد و نه دستیاری دارد تا در ساختن جهان به وی کمک دهد.....\r\n\r\n10ـ خواسته های یک انسان متعالی:\r\n\r\nخداوندا، چنان کن که از تو بیم داشته باشم، آنچنان که گویی تو را می بینم و مرا با تقوایت رستگار کن! اما بخاطر گناهانم مرا به شقاوت دچار مساز! مقدر کن که سرنوشت من به خیر و صلاح من باشد. و در تقدیراتت خیر و برکت بمن عطا فرما!\r\n\r\n11ـ سپاس به تربیت های الهی:\r\n\r\nخداوندا! ستایش از آن تست که مرا آفریدی. و مرا شنوا و بینا گرداندی! و ستایش سزاوار تست که مرا بیافریدی و خلقتم را نیکو بیاراستی. بخاطر لطفی که به من داشتی والا......\r\n\r\n12ـ نیازهای تربیتی از خدا:\r\n\r\nو مرا بر مشکلات روزگار، و کشمکش شبها و روزها یاری فرمای! و مرا از رنجهای این جهان و محنتهای آن جهان نجات بده و از شر بدیهایی که ستمکاران در زمین می کنند نگاه بدار.............\r\n\r\n13ـ شکایت به پیشگاه خداوند:\r\n\r\nخدایا! مرا به که وا می گذاری؟ آیا به خویشاوندی که پیوند خویشاوندی را خواهد گسست؟ یا به بیگانه که بر من بر آشفتد؟ یا به کسانیکه مرا به استضعاف و استثمار کشانند؟ در صورتیکه تو پروردگار من و مالک سرنوشت منی؟\r\n\r\n14ـ ای مربی پیامبران و فرستنده کتب آسمانی:\r\n\r\nای خدای من و ای خدای پدران من! ابراهیم، اسماعیل، اسحق و یعقوب، و ای پروردگار جبرئیل، مکائیل و اسرائیل. و ای تربیت کننده محمد، خاتم پیامبران و فرزندان برگزیده اش. ای فرو فرستنده تورات، انجیل زبور و فرقان......\r\n\r\n15ـ تو پناهگاه منی:\r\n\r\nتو پناهگاه منی، بهنگامی که راهها با همه وسعت، بر من صعب و دشوار شوند و فراخنای زمین بر من تنگ گردد. و اگر رحمت تو نبود من اکنون جزء هلاک شدگان بودم. و تو مرا از خطاهایم باز می داری. و اگر پرده پوشی تو نبود از رسوایان بودم.\r\n\r\nعید بزرگ قربان\r\n\r\nاولین معنایی که از عید به ذهن میرسد، تغییراتی است که انسان از ظاهر خود و یا در طبیعت میبیند . این آرایش ظاهری همچون پوشیدن لباس نو و آمدن بهار طبیعت به یک معنا عید نامیده شده است\r\nدر روایتی از امیر المومنین علی علیه السلام آمده است که : هر روزی که انسان در آن به زشتی آلوده نگردد آن روز عید است چرا که زشتی مهمترین بستر ظهور نزاع میان آدمیان است وباعث برهم خوردن آرامش درونی و بیرونی انسانها میگردد و این همان چیزی است که با عید یعنی آرامش و شادمانی منافات دارد .\r\nاز سوی دیگر حرکت انسانها به سوی علم و معرفت همواره با شادمانی و نشاط توأم است خاصه آنکه وقتی انسان معنای جدیدی کشف میکند ، ابتهاج زائد الوصفی تمام وجود آدمی را در بر میگیرد ، آن لحظه تازه عید نامیده می شود .\r\nمعنای دیگری که از عیدعارفان به ما آموخته اند ، جان باختن و قربانی کردن جان خویش در پای معشوق است . و نماد ظاهری آن ایام حج و عید قربان است که حیوانی را انسان به عنوان تحفه و هدیه به طرف جایگاه معینی میبرد تا برای کامل شدن عبادت قربانی کند .\r\nکشته شدن در پای محبوب و قربانی کردن خود مهمترین تعریفی است که مولوی ازعید به ما می دهد\r\nآری عید قربان یاد آور آزمایشهای سخت و سنگین الهی از حضرت ابراهیم (علیه السلام ) و ذبح حضرت اسماعیل (علیه السلام )است عید قربان یکى از اعیاد بزرگ اسلامى است که داراى منزلتى والا نزد عموم مسلمانان می باشد.\r\nعید قربان روز خجسته و مبارکى است که مسلمانان به حج رفته، پس از تمام شدن اعمال حجشان، قربانى مى کنند و پس از قربانى، آنچه بر آنان در حال احرام حرام شده بود، حلال مى گردد، لذا آن روز را عید تلقى مى کنند عیدى که پس از انجام وظایف سنگین حج، به عنوان جایزه الهى و رهایى از احرام پیش مى آید. و هم چنین این روزبراى سایر مسلمانان جهان نیز عید است و احترام ویژه دارداین روز، روز گرفتن جایزه از خداى منان است، روزى است که باید در آن آهنگ گناه نشود و انسان هاى مؤمن، با استفاده از چنین روز باعظمتى که درهاى بهشت بر رویشان گشوده مى شود و باب رحمت الهى باز مى گردد، دست هاى آلوده از گناه خویش را به سوى آسمان بلند کنند و با تضرع و زارى، به پیشگاه رحمان و رحیم، درخواست مغفرت و آمرزش نمایند و حاجت هاى فردى و نیازهاى اجتماعى و گروهى خود را با امیداستجابت و روا شدن، بطلبند و بسیار عبادت و نیایش کنند. و قربانى در این روزاگر براى زائران خانه خدا واجب است، براى سایر مسلمانان نیز سنت موکد است و برآن تاکید فراوان شده است.\r\nدر روایت هاى مکررى نقل شده که در روز عید اضحى قربانى کنید تا گرسنگان وبیچارگان از خوردن گوشت سیر شوند; آنان که روزها بلکه ماه ها توان تهیه گوشت براى خانواده خویش را ندارند، در این روز فرخنده که براى همگان عید است وبسیار خجسته و مبارک است، خوشحال گردند و از خوردن گوشت حلال، بى منت،سیر شوند.\r\nو امروز روز «تکبیر» است; تکبیرى گویا، کوبنده، محکم و بامحتوا، تکبیرى که بازتابش کاخ ستمگران را به لرزه درآورد و قلب ستم دیدگان را شاد سازد; تکبیرى که دشمنان را براى همیشه از ضربه زدن به اسلام، نومید گردان.\r\nمنبع:پایگاه استاد حسین انصاریان","content_html":"

~~فضیلت روز عرفه<\/span><\/p>\n\n

شکّی در این نیست که روز عرفه روز بسیار بزرگی است و یکی از روزهای پرفیض و برکت خداوند می باشد و در واقع بزرگترین مجمعی از مجامع خیر و نیکی، ایمان و تقوی و زمان بسیار مهمّی است برای انجام طاعت و عبادت، آری، عرفه روزی است که در آن پندها و ناشناخته ها آموخته و شناخته می شود، دعاها و خواهشها، تضرع و زاریها به آسمان می رود، رحمتها و برکتها فرود می آید، گناهان و لغزشها بخشیده می شود، امیدها و آرزوها، فروتنیها و پشیمانیها ابراز می گردد، بیگمان روز عرفه روزی بسیار بزرگ و مبارک است به طوری که خورشید بر هیچ روزی بزرگتر و بافضیلت تر از آن نتابیده است.
\n 
\n  بنابراین در حقیقت روز عرفه، چنان مزایای ارزشمند، خصوصیات عظیم، صفات عالی و فضائل بی انتهایی را به همراه دارد که برشمردن و احاطه نمودن بر آنها بسیار مشکل بلکه غیرممکن می باشد، از همه مهمتر اینکه روز عرفه عید بزرگ را برای امت مسلمان کامل فرمود، چنانکه می فرماید:<\/span><\/p>\n\n

… الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا…  (مائده\/ ۳)<\/span><\/p>\n\n

«امروز (احکام) دین شما را برایتان کامل کردم و نعمت خود را بر شما تکمیل نمودم و اسلام را به عنوان آیین خداپسند (و جاودان) برای شما برگزیدم».<\/span><\/p>\n\n

  باید دانست بعد از نزول این آیه، دیگر حکم هیچ حلال و حرامی نازل نشد. از طارق ابن شهاب رضی الله عنه آمد و گفت: ای امیرمؤمنان! شما آیه ای را در کتاب آسمانیتان می خوانید که اگر بر ما یهودیان نازل می شد هر سال آن روز را جشن می گرفتیم، پرسید: کدام آیه؟ آن مرد یهودی گفت: این آیه: «الیوم أکملت لکم دینکم…» تا آخر آیه. عمر رضی الله عنه گفت: به خدا سوگند من به طور دقیق می دانم که این آیه در کجا و در چه روزی و در چه ساعتی بر پیامبر خدا صلی الله علیه وسلم نازل گردیده است، و آن در (عرفات) شامگاه روز عرفه مصادف با روز جمعه بود.»[۲]<\/span><\/p>\n\n

خداوند در این روز خجسته و پربرکت بسیاری از بندگان خود را از آتش دوزخ رها می کند و آنان را مورد عفو و بخشش قرار می دهد، و با بندگان مؤمنش بر فرشتگان مقرّب و معتبر خود فخر و مباهات می ورزد، چنانکه از امّ المؤمنین عایشه رضی الله عنها روایت شده که پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم فرموده است: «ما من یوم أکثر من أن یعتق الله فیه عبداً من النّار من یوم عرفه و إنّه لیدنو ثمّ یباهی بهم الملائکه فیقول: ما أراد هؤلاء؟»[۳]: خداوند در روز عرفه، بیشتر از هر روز دیگری بندگان خود را از آتش دوزخ آزاد می کند، خداوند مهربان در آن روز ـ آنطوری که فقط خودش می داند ـ به بندگانش نزدیک می شود، آنگاه با حضور آنان بر فرشتگانش فخر می ورزد و از روی فخر و مباهات می فرماید: اینان چه می خواهند؟ (مگر جز خشنودی من، و آمرزش گناهانشان آرزوی دیگری دارند؟!)»<\/span><\/p>\n\n

ابن عبدالبرّ می گوید: «این روایت دلالت دارد بر اینکه آنان آمرزیده می باشند زیرا ممکن نیست که خداوند به کسانی فخر و مباهات ورزد که اهل گناه و خطا باشند مگر بعد از اینکه از تمام گناهان و لغزشهای خود توبه کنند و خالصانه از پیشگاه خداوند طلب آمرزش نمایند،»[۴] همچنین از عبدالله بن عمرو رضی الله عنهما روایت شده که: پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم فرموده است: «إنّ الله تعالی یباهی ملائکته عشیه عرفه بأهل عرفه، یقول: أنظروا إلی عبادی أتونی شعثا غبرا»[۵]: بیگمان خداوند متعال در شامگاه روز عرفه به وسیله کسانی که در عرفه (و در صحرای عرفات) حاضر شده اند بر فرشتگان فخر می ورزد و می فرماید: ببینید که بندگانم چگونه با حالت ژولیده و غبارآلود پیش من آمده اند.<\/span><\/p>\n\n

  ابن قیم در «قصیده میمیّه» معروف خود می گوید:<\/span><\/p>\n\n

فـللّه ذاک الـمـوقــف  الأعــــظـم
\n      ویـــدنو بــه الجبّـار جـــلّ جــلاله
\n              یقـــول: عبــادی قـد أتونی محبّه
\n                     فأشهــدکم أنّی قـد غفرت ذنوبهم
\n                            فبشـراکم یا أهـل ذلامـوقف الّـذی
\n  
\n                                                                                        کموقف یوم العرض بل ذلک أعظم
\n                                                                                                 یبـــاهی بهـم أمـلاکه فهــو أکـــرم
\n                                                                                                           و إنّــــی بهـــم أجــــود و أرحــــــم
\n                                                                                                                       وأعــطـیتـهــم مـــا أملـوه و أنـعــم
\n                                                                                                                                 بـه یــغـفــر الله الــذّنـوب و یـرحــم<\/span><\/p>\n\n

  خدایا! (این عرفات) چه توقفگاه بزرگی است!! بسان توقفگاه (روز) محشر است، ولی آن بزرگتر می باشد.<\/span><\/p>\n\n

خداوند قادر و مسلّط ـ جل جلاله ـ (در این روز عرفه با رحمت و عطوفت بیشتر) به حاضرین در آن نزدیک می شود، و با آنان بر فرشتگانش فخر می ورزد، پس خداوند گرامیتر و بخشنده تر است.<\/span><\/p>\n\n

می گوید: بندگانم از روی محبّت و علاقه پیش من آمده اند و من نسبت به آنان (از آنچه تصور کرده اند) سخاوتمندتر و رحیم تر هستم.<\/span><\/p>\n\n

پس شما را گواه می گیرم که بیگمان گناهان ایشان را بخشیدم و آنچه را که آرزو کرده اند به آنان دادم و بخشش من بیشتر از آن است.<\/span><\/p>\n\n

پس ای کسانی که در این توقفگاه (جمع شده) اید مژده باد شما را که خداوند به برکت این روز به شما رحم می کند و گناهانتان را می بخشد.<\/span><\/p>\n\n

  فضیل بن عیاض در روز عرفه در عرفات ایستاده بود، شامگاه آن روز ناگاه گریه و زاری مردم توجّه او را جلب کرد و گفت: «آیا به نظر شما اگر همه این افراد پیش کسی بروند و از او یک دانه (مثلاً گندم) بخواهند آیا او این خواسته ناچیز آنان را ردّ خواهد کرد؟ گفتند: خیر، گفت: به خدا قسم آمرزش گناهان نزد پروردگار از دادن یک دانه گندم هم آسانتر است».[۶]<\/span><\/p>\n\n

بنابراین هر فرد مسلمانی که در این روز خجسته و مبارک خواهان سود بیشتر و طالب فیض و برکت زیادتر می باشد، لازم است در پیشگاه پروردگار خویش، با حالت تواضع و فروتنی و عجز و پشیمانی هرچه بیشتر خواستار رحمت و مغفرت ذات کبریایی اش شود، و پیوسته بیم خشم و عذاب او را در دل داشته باشد، و از هر گناه و اشتباهی و هرگونه خطا و لغزشی که مرتکب شده است صادقانه و از ته دل توبه کند و خواهان عفو و بخشش شود، لازم است در این زمان بسیار کوتاه توقفگاه و در این لحظات طلائی و سرنوشت ساز آن که ممکن است هر آن زندگی هر مسلمانی دگرگون و عوض شود، با رفتن به این سو و آن سو، و یا در اثر غفلت و سهل انگاری وقت خود را ضایع نکند، و هوشیار باشد با پرت و پلاگفتن و حرفهای بیهوده یا حداقل غیرضروری، این فرصت بزرگ و استثنائی را از دست ندهد، بلکه با کمال تضرّع و فروتنی و با صداقت و خلوص نیّت به مولا و پروردگار خویش روی آورد و هر چه در توان دارد خود را به ذکر و دعا و توبه و استغفار مشغول سازد، چنانکه از پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم نقل شده که فرموده است: «خیر الدّعاء دعاء یوم عرفه، و خیر ما قلته أنا و النّبیّون من قبلی: لا إله إلاّ اله وحده لا شریک له، له الملک و له الحمد و هو علی کلّ شیء قدیر»[۷]: بهترین دعا، دعای روز عرفه است و بهترین گفتاری که من و پیامبران قبل از من گفته ایم این گفتار است: «هیچ معبود برحقی جز الله نیست، او تنها و بدون شریک می باشد، ملک و فرمانروائی و حمد و ستایش فقط سزاوار اوست، و او بر هر چیزی تواناست».
\n 
\nبنابراین روز عرفه، روز دعا و نیایش و روز التماس عفو و بخشش است و بهترین ذکر در آن گفتن: «لا إله إلاّ الله» است، و پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم نیز روز عرفه را بهترین روز می دانستند و در آن روز بهترین و پرمحتواترین ذکر را انجام می دادند، زیرا سردار روزها روز عرفه، و سردار همه اذکار «لا إله إلاّ الله» است، از این رو بسیار شایسته و بجاست که بهترین ذکر را در بهترین و مناسبترین روز انجام دهیم، تا اینکه از روش پیامبر گرامیمان صلی الله علیه وسلم پیروی کرده باشیم، زیرا شکی نیست جمله «لا إله إلاّ الله» که پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم آن را در روز عرفه بسیار تکرار می کرد، به طور قطع بزرگترین و ارزشمندترین و مناسب ترین جمله است، چون آن در واقع ریسمان محکم، کلمه تقوی، کلید بهشت، اصل و اساس دین می باشد، به خاطر فضل و برکت همین جمله است که آسمانها و زمین آفریده شده اند، تمام مخلوقات روی زمین آفریده شده اند، پیامبران مبعوث شده اند و کتابهای آسمانی فرود آمده اند، بنابراین فضایل و برتریهای این جمله و نقش و موقعیت آن در دین بالاتر و فراتر از آن است که وصف کنندگان بتوانند آن را تعریف و توصیف کنند، و یا عارفان قادر به شناساندن آن باشند، بلکه فضائل و مزایای آن به قدری زیاد و بیشمار است که در خیال و تصور هم نمی گنجد. امّا با این حال باید هر فرد مسلمانی بداند که تنها با جاری نمودن و بر زبان آوردن جمله «لا إله إلاّ الله» بدون آنکه گوینده اش حق آن را ادا نماید و شروط و ضوابطش را آنطوری که شایسته و بایسته است بجای آورد قبول نمی شود، زیرا کلمه «لا إله إلاّ الله» اسمی نیست که بدون معنی باشد، و گفته و یا لفظی نیست که حقیقتی و مفهومی نداشته باشد، بلکه این کلمه بزرگ دارای چنان مدلول و مصداقی است که درک و فهم آن امری ضروری است و حفظ معنا و مفهوم، و تحقق پذیرفتن هدف و آرمان آن واجب می باشد، چون به اجماع و اتفاق علما تنها گفتن و بر زبان آوردن این کلمه بزرگ و بنیادی، بدون آنکه گوینده اش معنا و مدلول آن را بفهمد و بدون اینکه به مقتضای آن عمل کند، قطعاً هدف موردنظر برآورده نخواهد شد، چنانکه خداوند می فرماید:<\/span><\/p>\n\n

 وَلَا یَمْلِکُ الَّذِینَ یَدْعُونَ مِن دُونِهِ الشَّفَاعَةَ إِلَّا مَن شَهِدَ بِالْحَقِّ وَهُمْ یَعْلَمُونَ. (زخرف\/ ۸۶)<\/span><\/p>\n\n

«کسانی که معبودهای غیرخدای واحد را به فریاد می خوانند (و می پرستند) اختیار و توانائی هیچگونه شفاعت و میانجیگری را ندارند، مگر کسانی که آگاهانه به حق شهادت و گواهی داده (و خدا را به یگانگی پرستیده) باشند».<\/span><\/p>\n\n

  منظور این است: مگر کسانی که «لا إله إلاّ  الله» را که بر زبان می آورند و به آن گواهی می دهند، از اعمال دل نیز به آن گواهی دهند: (در واقع زباناً و قلباً آن را تصدیق و گواهی نمایند) و معنی و مفهوم آن را به حقیقت درک کنند. پس شکّی نیست که این امر بسیار قابل اهمیّت می باشد و باید هر مسلمانی به آن توجّه فوق العاده داشته باشد، زیرا که بدیهی است گفتن کلمه «لا إله إلاّ الله» زمانی برای گوینده آن سودبخش می باشد که به درستی مدلول و مصداق آن را به طور کلی اعم از بعد نفی و بعد اثبات درک کند و بشناسد و با ایمان و اعتقاد کامل و راسخ به آن عمل کند، امّا اگر کسی آن را به ظاهر بر زبان آورد و اعتقاد قلبی و حقیقی به آن نداشته باشد مسلماً چنین فردی هر چند هم برحسب ظاهر بدان عمل کند منافق می باشد، و اگر کسی آن را بگوید ولی بر ضد و خلاف آن تبلیغ کند، و اعمال شرک آمیز را انجام دهد، کافر می باشد. همچنین کسی که آن را می گوید اما بعضی از عبادتها را خالص برای خدا انجام نمی دهد، به این معنی که غیرخدا را می خواند، و یا در زمینه هایی که فقط خداوند قادر به انجام دادن و فراهم نمودن آنها می باشد، از غیر خدا نصرت و یاری می جوید، و یا کسی که بخشی از عبادات را که به جز خداوند بزرگ هیچ کس و هیچ چیزی شایستگی آن را ندارد برای غیرخدا انجام می دهد، قطعاً چنین فردی مشرک می باشد اگرچه «لا إله إلاّ الله» را بر زبان آورد، زیرا معنای این کلمه بزرگ این است: هیچ معبودی جز الله نیست، او تنها و بی شریک است، باید هر نوع عبادت و پرستشی فقط برای او انجام شود و مختص به او گردد، به گونه ای که هیچ کس و هیچ چیزی در آن شریک و انباز او نگردد، بلکه ابراز عجز و ناتوانی، تضرع و فروتنی، امید و توکّل، انابت و پشیمانی و دعا و طلب فقط به بارگاه آن ذات یکتا و ملکوتی انجام گیرد و لاغیر، پس گوینده کلمه «لا إله إلاّ الله» جز خدای متعال کسی را نمی خواند، جز برای خدا ذبح نمی کند، هیچ بخشی از عبادت و پرستش را جز برای خدا و جلب رضای او انجام نمی دهد پرسیدن و طلب کردن هر چیزی از غیر خدا را جایز نمی داند، و از تمامی اعمال و کارهای غیرخدایی در پیشگاه با عظمت پروردگار یکتا اعلان برائت و بیزاری می کند.[۸]<\/span><\/p>\n\n

  ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
\n[۱]- درباره وجه تسمیه عرفه چند قول وجود دارد از آن جمله:
\n۱- بعد از اینکه ابراهیمu مناسک را انجام داد و از آنها فراغت یافت، جبرئیل در آن توقفگاه خطاب به او گفت: آیا آن را دریافتی و به خوبی انجام دادی؟ گفت: آری، دریافتم.
\n۲- وقتی که آدم و حواء از بهشت خارج شدند، در آنجا مجدداً به هم رسیدند و یکدیگر را یافتند.
\n۳- مسلمانان (به ویژه حجاج) در آنجا به گناهان و لغزشهای خود اعتراف می کنند و از بارگاه خدای رحمان طلب آمرزش می کنند.
\n۴- خداوند در آنجا خیر و برکت و رحمت و مغفرت خود را به بندگان مؤمن خود می نمایاند. نقل از «المغنی فی فقه الحج و العمرة» تألیف سعید بن عبدالقادر باشنغر، ص ۲۴۶ (م).<\/span><\/p>\n\n

 [۲]- صحیح بخاری ح شماره \/ ۴۶۰۶ و صحیح مسلم ح شماره \/ ۳۰۱۷٫
\n[۳]- صحیح مسلم ح شماره \/ ۱۳۴۸٫
\n[۴]- نقل از «التمهید» ج ۱ ص ۱۲۰٫
\n[۵]- المسند امام احمد ج ۲ ص ۲۲۴٫
\n[۶]- نقل از «مجلس فی فضل یوم عرفة» تألیف: ابن ناصر الّدین دمشقی ص ۶۳٫
\n[۷]- سنن ترمذی ۳۵۸۵ به روایت عبدالله ابن عمر، و ناصرالدین آلبانی، آن را در سلسلة الصحیحة، ج ۴ ص ۷ و ۸ نقل کرده است.
\n [۸]- نقل از «تیسیر العزیز الحمید» ص ۷۸٫<\/span><\/p>\n\n

 عبدالرزاق بن عبدالمحسن البدر<\/span><\/p>\n\n

روز عرفه:
\n 
\nامام صادق (علیه السلام )فرموده اند :«کسى که در ماه رمضان آمرزیده نگردد تا رمضان آینده آمرزیده نمى گردد؛ مگر این که روز عرفه را درک کند»
\nعرفات، نام منطقه وسیعى است با مساحت حدود 18 کیلومتر مربع در شرق مکه معظمه، اندکى متمایل به جنوب که در میان راه طائف و مکه قرار گرفته است. زائران بیت الله الحرام در روز عرفه - نهم ذى حجّه - از ظهر تا غروب در این منطقه حضور دارند. در نقلى آمده است که آدم و حوّا(علیه السلام) پس از هبوط از بهشت و آمدن به کره خاکى، در این سرزمین همدیگر را یافتند و به همین دلیل، این منطقه «عرفات» و این روز «عرفه» نام گرفته است. چنین گفته اند که جبرائیل علیه السلام هنگامی که مناسک را به ابراهیم می آموخت ، چون به عرفه رسید به او گفت «عرفت» و او پاسخ داد آری ، لذا به این نام خوانده شد و نیز گفته اند سبب آن این است که مردم از این جایگاه به گناه خوداعتراف میکنند و بعضی آن را جهت تحمل صبر و رنجی میدانند که برای رسیدن به آن باید متحمل شد . چرا که یکی از معانی «عرف » صبر و شکیبایی و تحمل است .
\nعرفه، از عیدهاى بزرگ است؛ هر چند عید نامیده نشده است و روزى است که حق تعالى بندگان خویش را به عبادت و طاعت خود دعوت کرده،سفره جود و احسان خود را براى آنها گسترده است. شیطان دراین روز، از همه اوقات خوارتر وحقیرتر وخشمناک تر است.
\nروایت شده که حضرت زین العابدین(علیه السلام) در روز عرفه صداى فقیرى را شنید که از مردم کمک مى خواست. حضرت فرمود: واى بر تو! آیا دست نیاز به سوى غیر خدا دراز مى کنى؛ در حالى که امید مى رود در این روز بچه هایى که در شکم مادر هستند، مورد فضل و لطف الهى قرار گیرند و سعادت مند گردند؟
\nبهترین عمل در روز عرفه دعا است و در میان روزهاى سال، این روز براى دعا امتیاز ویژه اى دارد.<\/span><\/p>\n\n

تاریخچه عرفه<\/span><\/p>\n\n

صحرای عرفات در خود خاطراتی از مردان بزرگ الهی چون آدم ، ابراهیم ، خاتم الانبیاء و حضرت سید الشهداء(علیهم السلام) دارد که حضور هر یک با عنایات خاص حضرت حق همراه بوده است .<\/span><\/p>\n\n

حضرت آدم (علیه السلام) در عرفات:<\/span><\/p>\n\n

فَتَلَقی آدَمُ مِنْ رَبِّه کَلماتًُ فتابَ عَلیهِ اِنَّه’ هو التَّوابُ الرّحیمْ
\nآدم از پروردگارش کلماتی دریافت داشت و با آن بسوی خدا بازگشت و خداوند، توبه او را پذیرفت، چه او توبه پذیر مهربان است.
\nطبق روایت امام صادق(ع)، آدم (علیه السلام) پس از خروج از جوار خداوند، و فرود به دنیا، چهل روز هر بامداد بر فرار کوه صفا با چشم گریان در حال سجود بود، جبرئیل بر آدم فرود آمد و پرسید:
\nـ چرا گریه می کنی ای آدم؟
\nـ چگونه می توانم گریه نکنم در حالیکه خداوند مرا از جوارش بیرون رانده و در دنیا فرود آورده است.
\nـ ای آدم به درگاه خدا توبه کن و بسوی او بازگرد.
\nـ چگونه توبه کنم؟
\nجبرئیل در روز هشتم ذیحجه آدم را به منی برد، آدم شب را در آنجا ماند. و صبح با جبرئیل به صحرای عرفات رفت، جبرئیل بهنگام خروج از مکه، احرام بستن را به او یاد داد و به او لبیک گفتن را آموخت و چون بعد از ظهر روز عرفه فرا رسید تلبیه را قطع کرد و به دستور جبرئیل غسل نمود و پس از نماز عصر، آدم را به وقوف در عرفات واداشت و کلماتی را که از پروردگار دریافت کرده بود به وی تعلیم داد، این کلمات عبارت بودند از:
\n\"سبحانک اللهم و بحمدک لا اله الا انت عملت سوء و ظلمت نفسی و اعترف بذنبی اغفر لی انک انت الغفور الرحیم \"
\nآدم (علیه السلام) تا بهنگام غروب آفتاب همچنان دستش رو به آسمان بلند بود و با تضرع اشک می ریخت، وقتیکه آفتاب غروب کرد همراه جبرئیل روانه مشعر شد، و شب را در آنجا گذراند. و صبحگاهان در مشعر بپاخاست و در آنجا نیز با کلماتی به دعا پرداخت و به درگاه خداوند توبه گذاشت......<\/span><\/p>\n\n

حضرت ابراهیم (علیه السلام) در عرفات<\/span><\/p>\n\n

در صحرای عرفات، جبرئیل، پیک وحی الهی، مناسک حج را به حضرت ابراهیم (علیه السلام) نیز آموخت و حضرت ابراهیم (علیه السلام) در برابر او می فرمود: عَرِفتُ، عَرِفتُ (شناختم، شناختم).<\/span><\/p>\n\n

پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) در عرفات<\/span><\/p>\n\n

و نیز دامنه کوه عرفات در زمان صدر اسلام کلاس صحرایی پیامبر اسلام (ص) بود و بنا به گفته مفسرین آخرین سوره قرآن در صحرای عرفات بر پیغمبر (ص) نازل شد و پیغمبر این سوره را که از جامع ترین سوره های قرآن است و دارای میثاق و پیمانهای متعدد با ملل یهود، مسیحی و مسلمان و علمای آنها می باشد، و قوانین و احکام کلی اسلام را در بر دارد، به مردم و شاگردانش تعلیم فرمود.
\nو طبق مشهور میان محدثان پیامبر (ص) در چنین روزی سخنان تاریخی خود را در اجتماعی عظیم و با شکوه حجاج بیان داشت:
\n...... ای مردم سخنان مرا بشنوید! شاید دیگر شما را در این نقطه ملاقات نکنم. شما به زودی بسوی خدا باز می گردید. در آن جهان به اعمال نیک و بد شما رسیدگی میشود. من به شما توصیه می کنم هرکس امانتی نزد اوست باید به صاحبش برگرداند. هان ای مردم بدانید ربا در آئین اسلام اکیداً حرام است. از پیروی شیطان بپرهیزید. به شما سفارش می کنم که به زنان نیکی کنید زیرا آنان امانتهای الهی در دست شما هستند، و با قوانین الهی بر شما حلال شده اند.
\n......... من در میان شما دو چیز بیادگار می گذارم که اگر به آن دو چنگ زنید گمراه نمی شوید، یکی کتاب خدا و دیگری سنت و (عترت) من است.
\nهر مسلمانی با مسلمان دیگر برادر است و همه مسلمانان جهان با یکدیگر برادرند و چیزی از اموال مسلمانان بر مسلمانی حلال نیست مگر اینکه آنرا به طیب خاطر به دست آورده باشد.....<\/span><\/p>\n\n

صحرای عرفات همایش شناخت و خودسازی امام حسین (علیه السلام)<\/span><\/p>\n\n

حضرت سیدالشهدا، امام حسین (علیه السلام) نیز بعد از ظهر روز عرفه همراه با فرزندان و گروهی از اصحاب از خیمه های خود در صحرای عرفات بیرون آمدند، و روی به دامن «کوه رحمت» نهادند و در سمت چپ کوه روی به کعبه، همایشی تشکیل دادند، که موضوع آن بمناسبت روز عرفه (روز شناخت)، شناخت و سازندگی بود. این همایش، تنها جنبه علم و معرفت نداشت بلکه شناخت توأم با عمل و سازندگی و تزکیه و خودسازی بود و فهرست مطالب آن عبارت بودند از:
\n1ـ شناخت خدا و صفات الهی.
\n2ـ شناخت خود یا خودشناسی.
\n3ـ شناخت جهان.
\n4ـ شناخت آخرت.
\n5ـ شناخت پیامبران.
\n6ـ خودسازی با صفات الهی.
\n7ـ پرورش نفس با کمالات الهی.
\n8ـ توبه و بازگشت به خدای مهربان.
\n9ـ دور کردن صفات نکوهیده از خود با تسبیح پروردگار.
\n10ـ فراگیری راه تعلیم و تربیت از خدا.
\n11ـ شناخت و درخواست بهترین مسئلت ها.
\n12ـ تبدیل خود پرستی نفس به خدا پرستی.
\n13ـ تبدیل خود برتر بینی نفس به تواضع و فروتنی.
\n14ـ تبدیل خودخواهی نفس به ایثار و غیر خواهی.
\n15ـ تعلیم مفاهیم و ادبیات قرآن.<\/span><\/p>\n\n

نگاهی دقیق تر به دعای عرفه حسین بن علی(علیهما السلام)<\/span><\/p>\n\n

روز عرفه داراى دعاهاى فراوانى است؛ ولى در این میان، دعاى عرفه امام حسین(علیه السلام) داراى جایگاه ممتاز،أخص و ویژه است و در واقع، ناب ترین و عمیق ترین معارف الهى و توحیدى در این دعا، بر زبان سالار شهیدان(علیه السلام) جارى گشته است.
\nعصر روز عرفه امام حسین(علیه السلام) با گروهى از خاندان و فرزندان و شیعیان، با نهایت خاکساری و خشوع از خیمه بیرون آمدند و در جانب چپ کوه ایستادند. امام(علیه السلام) چهره مبارک خود را به سوى کعبه گردانید مانند مسکین نیازمندى که غذا مى طلبد، دست ها را برابر صورت خود گرفت و دعایش را چنین آغاز کرد:
\n«الحمدلله الذى لیس لقضائه دافع و لا لعطائه مانع و لا کصنعه صانع و هو الجواد الواسع؛ سپاس خداوندى را سزاست که چیزى قضایش را دور نمى سازد و از عطا و بخشش او جلوگیرى نمى کند و هیچ آفریننده اى آفرینش او را ندارد و او سخاوت مندى عالم گستر است.»
\nحضرت(علیه السلام) سپس به بیان گوشه اى از نعمت هاى بى پایانِ خداوند که انسان را در تمام مراحل رشد و تکامل در برگرفته، مى پردازد و مهربانى مادران و دایه ها و مواظبت و پرستارى و دل سوزى آنان را از الطاف و عنایت هاى خداوند مى شمرد؛ سپس به لزوم شکر نعمت هاى الهى اشاره مى کند و خود را از اداى یک شکر نیز عاجز و ناتوان مى بیند. هر فرازى از این دعا، دریچه اى از نور و توحید و عشق و محبت به خداوند را به سوى دل انسان مى گشاید و عباراتِ دعا و محتواى آن، نشان مى دهد که امام حسین(علیه السلام) در حال این دعا یک سره از خود و عالم غافل گشته، تمام جهان را به یک سو نهاده، با همه وجود حضور خداوند و احاطه و اشراف او به همه ذرات هستى و نفوذ علم و قدرت و حیات او را بر تک تک ذرات و موجودات عالم مشاهده مى نماید و آن چه را که دیده، بر زبان آورده است. امام حسین(علیه السلام) مى خواهد با این نیایش، انسان و خدا را بشناساند و نزدیکى آن را به هم بنماید. او با این نیایش، منطقى ترین و واقعى ترین رابطه انسان با خداوند را با زیباترین شکل به تصویر می کشد.
\nدعاى عرفه سیدالشهداء(علیه السلام) سراسر نور و عرفان پروردگار است و آمیزه اى از شور و عشق و محبت و معرفت به ذات پاک خداوندی است. در فرازهاى این دعا، امام حسین(علیه السلام) با خداوند چنین عاشقانه زمزمه مى کند:
\nخداوندا! اجازه فرما تا دمى چند در برابرت به زانو درافتم و قطراتى از اقیانوسِ جان، نثار بارگاهت نمایم. خیال دورى راه تا درگاه جمالت خسته و فرسوده ام کرده است که:
\nاز گِل آدم شنیدم بوى تو
\nراه ها پیموده ام تا کوى تو
\nخدایا! موجوداتى که در هستى خود نیازمند تو هستند، چگونه مى توانند راهنماى من به سوى تو باشند؟
\nپروردگارا! آیا حقیقتى غیر از تو آن روشنایى را دارد که بتواند تو را بر من آشکار سازد؟ کى از نظر غایب و پنهان بوده اى که نیازمند راهنمایى به سوى خود باشى و چه وقت از من دور بوده اى تا نمودهاى جهان مرا به تو برساند؟
\nهمه عالم به نور توست پیدا
\nکجا گردى تو از عالم هویدا؟
\nخدایا! روشنایى جمال و جلالت در جهان هستى آشکارتر از هر چیز است و وجودِ تو خِفا و پوشیدگى ندارد تا چراغى سر راه بگیرم و بارگاه ربوبى تو را جست و جو نمایم و یا دلیلى را راهنماى خود به سوى تو قرار دهم؛ چون فروزنده چراغ تو و سازنده دلیل و راهنما، تویى.
\nخداى من! چشمى که تو را بر خود نگهبان و مراقب نبیند، کور و فرو بسته باد و بنده اى که از متاع محبت تو بى بهره باشد، سرمایه باخته و ورشکسته باد.
\nدیده اى کان چهره روشن نبیند کور باد
\nخاطرى کَز توست خالى، تیره و بى نور باد
\nامام حسین(علیه السلام) با این دعا روحى تازه به کالبد عرفات دمید و این نغمه خوش آسمانى و آواى دل انگیز ملکوتى را تا ابد در سینه سیناى عرفات به یادگار گذاشت.
\nاز صداى سخن عشق ندیدم خوش تر
\nیادگارى که در این گنبد دوّار بماند
\nصحراى عرفات کالبد و امام حسین(علیه السلام) روحِ آن است و به همین دلیل حق تعالى، در روز عرفه پیش از آن که به اهل موقفِ عرفات نظر لطف کند، به زائران قبر پاک حسین(علیه السلام) نظر رحمت مى افکند.<\/span><\/p>\n\n

فرازهایی از دعای عرفه حسین بن علی(علیهما السلام)<\/span><\/p>\n\n


1ـ ستایش حق تعالی:<\/span><\/p>\n\n

ستایش سزاوار خداوندی است که کس نتواند از فرمان قضایش سرپیچد و مانعی نیست که وی را از اعطای عطایا، باز دارد. و صنعت هیچ صنعتگری بپای صنعت او نرسد. بخشنده بیدریغ است. اوست که بدایع خلقت را بسرشت و صنایع گوناگون وجود را با حکمت خویش استوار ساخت.......<\/span><\/p>\n\n

2ـ تجدید عهد و میثاق با خدا:<\/span><\/p>\n\n

پروردگارا بسوی تو روی آورم. و به ربوبیت تو گواهی دهم. و اعتراف کنم که تو تربیت کننده و پرورنده منی. و بازگشتم بسوی توست. مرا با نعمت آغاز فرمودی قبل از اینکه چیز قابل ذکری باشم.......<\/span><\/p>\n\n

3ـ خود شناسی:<\/span><\/p>\n\n

و قبل از هدایت مرا با صنع زیبایت مورد رأفت و نعمتهای بیکرانت قرار دادی. آفرینشم را از قطره آبی روان پدید آوردی. و در تاریکیهای سه گانه جنینی سکونتم دادی: میان خون و گوشت و پوست. و مرا شاهد آفرینش خویش نگرداندی و هیچیک از امورم را بخودم وا نگذاشتی........<\/span><\/p>\n\n

4ـ راز آفرینش انسان:<\/span><\/p>\n\n

ولی مرا برای هدفی عالی یعنی هدایت (و رسیدن به کمال) موجودی کامل و سالم بدنیا آوردی. و در آن هنگام که کودکی خردسال در گهواره بودم، از حوادث حفظ کردی. و مرا از شیر شیرین و گوارا تغذیه نمودی. و دلهای پرستاران را بجانب من معطوف داشتی. و با محبت مادران به من گرمی و فروغ بخشیدی........<\/span><\/p>\n\n

5ـ تربیت انسان در دانشگاه الهی:<\/span><\/p>\n\n

تا اینکه با گوهر سخن مرا ناطق و گویا ساختی. و نعمتهای بیکرانت را بر من تمام کردی. و سال به سال بر رشد و تربیت من افزودی. تا اینکه فطرت و سرنوشتم، به کمال انسانی رسید. و از نظر توان اعتدال یافت. حجتت را بر من تمام کردی که معرفت و شناختت را به من الهام فرمودی.......<\/span><\/p>\n\n

6ـ نعمتهای خداوند:<\/span><\/p>\n\n

آری این لطف تو بود که از خاک پاک عنصر مرا بیافریدی. و راضی نشدی ای خدایم که نعمتی را از من دریغ داری. بلکه مرا از انواع وسائل زندگی برخوردار ساختی. با اقدام عظیم و مرحمت بیکرانت بر من. و باحسان عمیم خود نسبت به من، تا اینکه همه نعماتت را درباره من تکمیل فرمودی......<\/span><\/p>\n\n

7ـ شهادت به بیکرانی نعمت های الهی:<\/span><\/p>\n\n

الهی! من به حقیقت ایمانم، گواهی دهم. و نیز به تصمیمات متیقن خود و به توحید صریح و خالصم
\nو به باطن نادیدنی نهادم. و پیوستهای جریان نور دیده ام. و خطوط ترسیم شده بر صفحه پیشانی ام، و روزنه های تنفسی ام، و نرمه های تیغه بینی ام. و آوازگیرهای پرده گوشم و آنچه در درون لبهای من پنهان است......<\/span><\/p>\n\n

8ـ ناتوانی بشر از بجا آوردن شکر الهی:<\/span><\/p>\n\n

گواهی می دهم ای پروردگار که اگر در طول قرون و اعصار زنده بمانم و بکوشم تا شکر یکی از نعمات تو بجا آورم، نتوانم مگر باز هم توفیق تو رفیقم شود، که آن خود مزید نعمت و مستوجب شکر دیگر، و ستایش جدید و ریشه دار باشد...........<\/span><\/p>\n\n

9ـ ستایش خدای یگانه:<\/span><\/p>\n\n

معهذا من با تمام جد و جهد و توش و توانم تا آنجا. که وسعم می رسد با ایمان و یقین قلبی گواهی می دهم. و اظهار می دارم:
\nحمد و ستایش خدایی را که فرزندی ندارد تا میراث برش باشد. و در فرمانروایی نه شریکی دارد تا با وی در آفرینش بر ضدیت برخیزد و نه دستیاری دارد تا در ساختن جهان به وی کمک دهد.....<\/span><\/p>\n\n

10ـ خواسته های یک انسان متعالی:<\/span><\/p>\n\n

خداوندا، چنان کن که از تو بیم داشته باشم، آنچنان که گویی تو را می بینم و مرا با تقوایت رستگار کن! اما بخاطر گناهانم مرا به شقاوت دچار مساز! مقدر کن که سرنوشت من به خیر و صلاح من باشد. و در تقدیراتت خیر و برکت بمن عطا فرما!<\/span><\/p>\n\n

11ـ سپاس به تربیت های الهی:<\/span><\/p>\n\n

خداوندا! ستایش از آن تست که مرا آفریدی. و مرا شنوا و بینا گرداندی! و ستایش سزاوار تست که مرا بیافریدی و خلقتم را نیکو بیاراستی. بخاطر لطفی که به من داشتی والا......<\/span><\/p>\n\n

12ـ نیازهای تربیتی از خدا:<\/span><\/p>\n\n

و مرا بر مشکلات روزگار، و کشمکش شبها و روزها یاری فرمای! و مرا از رنجهای این جهان و محنتهای آن جهان نجات بده و از شر بدیهایی که ستمکاران در زمین می کنند نگاه بدار.............<\/span><\/p>\n\n

13ـ شکایت به پیشگاه خداوند:<\/span><\/p>\n\n

خدایا! مرا به که وا می گذاری؟ آیا به خویشاوندی که پیوند خویشاوندی را خواهد گسست؟ یا به بیگانه که بر من بر آشفتد؟ یا به کسانیکه مرا به استضعاف و استثمار کشانند؟ در صورتیکه تو پروردگار من و مالک سرنوشت منی؟<\/span><\/p>\n\n

14ـ ای مربی پیامبران و فرستنده کتب آسمانی:<\/span><\/p>\n\n

ای خدای من و ای خدای پدران من! ابراهیم، اسماعیل، اسحق و یعقوب، و ای پروردگار جبرئیل، مکائیل و اسرائیل. و ای تربیت کننده محمد، خاتم پیامبران و فرزندان برگزیده اش. ای فرو فرستنده تورات، انجیل زبور و فرقان......<\/span><\/p>\n\n

15ـ تو پناهگاه منی:<\/span><\/p>\n\n

تو پناهگاه منی، بهنگامی که راهها با همه وسعت، بر من صعب و دشوار شوند و فراخنای زمین بر من تنگ گردد. و اگر رحمت تو نبود من اکنون جزء هلاک شدگان بودم. و تو مرا از خطاهایم باز می داری. و اگر پرده پوشی تو نبود از رسوایان بودم.<\/span><\/p>\n\n

عید بزرگ قربان<\/span><\/p>\n\n

اولین معنایی که از عید به ذهن میرسد، تغییراتی است که انسان از ظاهر خود و یا در طبیعت میبیند . این آرایش ظاهری همچون پوشیدن لباس نو و آمدن بهار طبیعت به یک معنا عید نامیده شده است
\nدر روایتی از امیر المومنین علی علیه السلام آمده است که : هر روزی که انسان در آن به زشتی آلوده نگردد آن روز عید است چرا که زشتی مهمترین بستر ظهور نزاع میان آدمیان است وباعث برهم خوردن آرامش درونی و بیرونی انسانها میگردد و این همان چیزی است که با عید یعنی آرامش و شادمانی منافات دارد .
\nاز سوی دیگر حرکت انسانها به سوی علم و معرفت همواره با شادمانی و نشاط توأم است خاصه آنکه وقتی انسان معنای جدیدی کشف میکند ، ابتهاج زائد الوصفی تمام وجود آدمی را در بر میگیرد ، آن لحظه تازه عید نامیده می شود .
\nمعنای دیگری که از عیدعارفان به ما آموخته اند ، جان باختن و قربانی کردن جان خویش در پای معشوق است . و نماد ظاهری آن ایام حج و عید قربان است که حیوانی را انسان به عنوان تحفه و هدیه به طرف جایگاه معینی میبرد تا برای کامل شدن عبادت قربانی کند .
\nکشته شدن در پای محبوب و قربانی کردن خود مهمترین تعریفی است که مولوی ازعید به ما می دهد
\nآری عید قربان یاد آور آزمایشهای سخت و سنگین الهی از حضرت ابراهیم (علیه السلام ) و ذبح حضرت اسماعیل (علیه السلام )است عید قربان یکى از اعیاد بزرگ اسلامى است که داراى منزلتى والا نزد عموم مسلمانان می باشد.
\nعید قربان روز خجسته و مبارکى است که مسلمانان به حج رفته، پس از تمام شدن اعمال حجشان، قربانى مى کنند و پس از قربانى، آنچه بر آنان در حال احرام حرام شده بود، حلال مى گردد، لذا آن روز را عید تلقى مى کنند عیدى که پس از انجام وظایف سنگین حج، به عنوان جایزه الهى و رهایى از احرام پیش مى آید. و هم چنین این روزبراى سایر مسلمانان جهان نیز عید است و احترام ویژه دارداین روز، روز گرفتن جایزه از خداى منان است، روزى است که باید در آن آهنگ گناه نشود و انسان هاى مؤمن، با استفاده از چنین روز باعظمتى که درهاى بهشت بر رویشان گشوده مى شود و باب رحمت الهى باز مى گردد، دست هاى آلوده از گناه خویش را به سوى آسمان بلند کنند و با تضرع و زارى، به پیشگاه رحمان و رحیم، درخواست مغفرت و آمرزش نمایند و حاجت هاى فردى و نیازهاى اجتماعى و گروهى خود را با امیداستجابت و روا شدن، بطلبند و بسیار عبادت و نیایش کنند. و قربانى در این روزاگر براى زائران خانه خدا واجب است، براى سایر مسلمانان نیز سنت موکد است و برآن تاکید فراوان شده است.
\nدر روایت هاى مکررى نقل شده که در روز عید اضحى قربانى کنید تا گرسنگان وبیچارگان از خوردن گوشت سیر شوند; آنان که روزها بلکه ماه ها توان تهیه گوشت براى خانواده خویش را ندارند، در این روز فرخنده که براى همگان عید است وبسیار خجسته و مبارک است، خوشحال گردند و از خوردن گوشت حلال، بى منت،سیر شوند.
\nو امروز روز «تکبیر» است; تکبیرى گویا، کوبنده، محکم و بامحتوا، تکبیرى که بازتابش کاخ ستمگران را به لرزه درآورد و قلب ستم دیدگان را شاد سازد; تکبیرى که دشمنان را براى همیشه از ضربه زدن به اسلام، نومید گردان.
\nمنبع:پایگاه استاد حسین انصاریان<\/span><\/p>","content_source":"","content_url":"","content_date_start":"2018-08-21 19:34:04","content_date_event":"2018-08-21 19:34:00","content_date_event_start":null,"content_date_event_end":null,"content_show_title_slider":1,"content_date_last_edit":"2018-08-21 19:39:25","content_date_register":"2016-09-11 12:30:54","content_columns":0,"content_show_img":1,"content_show_details":0,"content_show_related_img":0,"content_show_slider":1,"content_comment":1,"content_score":0,"tag_id":0,"score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"uid":97,"eid":97,"attach_title":"از اشک عرفه تا ذبح قربان","attaches":[{"sizes":{"150":".\/cache\/31\/attach\/201609\/171315_1664052258_150_68.webp","300":".\/cache\/31\/attach\/201609\/171315_1664052258_300_136.webp","400":".\/cache\/31\/attach\/201609\/171315_1664052258_400_181.webp","600":".\/cache\/31\/attach\/201609\/171315_1664052258_575_260.webp","900":".\/cache\/31\/attach\/201609\/171315_1664052258_575_260.webp","1200":".\/cache\/31\/attach\/201609\/171315_1664052258_575_260.webp"},"ext":"jpg","file_media":1,"token":1664052258,"files":{"original":{"url":".\/file\/31\/attach\/201609\/171315_1664052258.jpg","width":575,"height":260,"size":0}}}],"images":[{"id":171315,"file_media":1,"ext":"jpg","file_header":"image\/jpeg","original":".\/file\/31\/attach\/201609\/171315_1664052258.jpg","sizes":{"150":".\/cache\/31\/attach\/201609\/171315_1664052258_150_68.webp","300":".\/cache\/31\/attach\/201609\/171315_1664052258_300_136.webp","400":".\/cache\/31\/attach\/201609\/171315_1664052258_400_181.webp","600":".\/cache\/31\/attach\/201609\/171315_1664052258_575_260.webp","900":".\/cache\/31\/attach\/201609\/171315_1664052258_575_260.webp","1200":".\/cache\/31\/attach\/201609\/171315_1664052258_575_260.webp"},"file_size":85247,"width":575,"height":260,"show_title":1,"title":"از اشک عرفه تا ذبح قربان","priority":0},{"id":171317,"file_media":1,"ext":"jpg","file_header":"image\/jpeg","original":".\/file\/31\/attach\/201609\/171317_3998057004.jpg","sizes":{"150":".\/cache\/31\/attach\/201609\/171317_3998057004_150_48.webp","300":".\/cache\/31\/attach\/201609\/171317_3998057004_300_97.webp","400":".\/cache\/31\/attach\/201609\/171317_3998057004_400_129.webp","600":".\/cache\/31\/attach\/201609\/171317_3998057004_600_194.webp","900":".\/cache\/31\/attach\/201609\/171317_3998057004_620_200.webp","1200":".\/cache\/31\/attach\/201609\/171317_3998057004_620_200.webp"},"file_size":19106,"width":620,"height":200,"show_title":1,"title":"عرفه","priority":1}]}]]